مرتضی بهروزیفر: پروژه فشارافزایی پارس جنوبی قابلیت اجرا ندارد
بزرگترین قرارداد گازی تاریخ ایران، یعنی پروژه ۱۷ میلیارد دلاری فشارافزایی پارس جنوبی، پس از گذشت نزدیک به یک سال همچنان در انتظار آغاز مرحله اجرایی است. در حالیکه وظایف دولت و واگذاریها انجام شده، نه وضعیت ساخت کمپرسورها روشن است و نه یاردهای پیمانکاران آماده شدهاند. ابهامها درباره توان فنی، مشکلات مدیریتی و نبود شفافیت، آینده این طرح راهبردی را در هالهای از سوال قرار داده است.
به گزارش اقتصاد پیشتاز: با گذشت نزدیک به یک سال از امضای قرارداد ۱۷ میلیارد دلاری فشارافزایی پارس جنوبی، هنوز هیچ نشانهای از آغاز واقعی عملیات اجرایی دیده نمیشود. در حالیکه دولت وظایف خود را انجام داده و مسئولیتها به چهار پیمانکار اصلی سپرده شده، پروژه در بلاتکلیفی قرار دارد؛ نه کمپرسورها تعیینتکلیف شدهاند، نه یاردهای ساخت تجهیز شده و نه تقسیم کار فنی شفاف است.
اختلافات مدیریتی، نبود توان فنی کافی و عدم شفافیت پیمانکاران سبب شده بزرگترین طرح گازی کشور همچنان روی کاغذ باقی بماند؛ در حالیکه افت فشار پارس جنوبی تهدیدی جدی برای آینده تولید گاز کشور است.
از امضای تاریخی تا توقف طولانی؛ فشارافزایی چه شد؟
مرتضی بهروزیفر، کارشناس حوزه نفت، با تأکید بر نبود توان داخلی برای ساخت تجهیزات حیاتی پروژه بیان کرد: توان داخلی لازم برای ساخت کمپرسورهای عظیم با استانداردهای جهانی و همچنین توربینهایی که در این پروژه مورد نیاز است، در حال حاضر وجود ندارد. بسیاری از این تجهیزات اساساً در داخل تولید نمیشود؛ از جمله مهمترین آنها محصولات شرکت زیمنس است که به دلیل تحریمها امکان واردات آنها نیز وجود ندارد. بنابراین از همان ابتدا مشخص بود که پروژه فشارافزایی پارس جنوبی عملاً قابلیت اجرا ندارد و صرفاً قراردادی امضا شده تا اعلام کنند کاری انجام شده؛ در حالی که این طرح از ابتدا امکان ورود به مرحله اجرایی را نداشت.
وی با اشاره به پیامدهای ادامه این روند تصریح کرد: در صورت تداوم این وضعیت، کشور با کاهش تولید گاز روبهرو خواهد شد. این پروژه شبیه این است که شما بخواهید کاری انجام دهید، اما نه توان فنی دارید، نه توان اجرایی، نه دانش لازم، نه امکان تأمین تجهیزات و نه حتی امکان ساخت سکوی دریایی. وقتی هیچکدام از این مؤلفهها فراهم نیست، آیا انجام چنین پروژهای ممکن است؟
عضو هیات علمی موسسه مطالعات بینالمللی انرژی در پایان خاطرنشان کرد: در نهایت شاید با توجه به شرایط فعلی تنها گزینه، حفر چاههای جدید باشد؛ اما مشخص نیست که اصلا امکان آن وجود داشته باشد یا خیر.