فرزین سوادکوهی: وضعیت صنایع گاز به مرحلهای رسیده که میتوان آن را قحطی انرژی نامید
در حالی که ایران یکی از بزرگترین دارندگان ذخایر گاز جهان است، ساختار ازهمگسیخته مدیریت انرژی کشور آن را به نقطهای رسانده که هر زمستان با بحران، قطع گاز صنایع و هشدار درباره افت تولید بزرگترین میدان گازی روبهرو میشود.
فرزین سوادکوهی، کارشناس انرژی، در گفتوگو با اقتصاد پیشتاز گفت: دولت در بسیاری از موارد نتوانسته به وعدههای خود عمل کند. مسئله خوراک پتروشیمیها و وضعیت صنایع گاز به مرحلهای رسیده که میتوان آن را قحطی انرژی نامید این موضوع از این جهت است که اساسا توان عمل به این وعدهها را ندارد؛ چرا که کشور دائم در شرایط اورژانسی اداره میشود.
وی با تاکید بر نبود نگاه آیندهنگر در سیاستگذاری انرژی بیان کرد: در حوزه برق، آب و بنزین همین مشکل را داریم. ما هیچ تقویم و برنامهریزی بلندمدتی برای مسیر آینده تدوین نکردهایم. کشور همیشه به صورت روزمره و با شیوه اداره موقتی پیش رفته و به همین دلیل حتی وعدههای بعدی دولت نیز قابل اتکا نیست.
او با اشاره به فشارهای آتی بر صنعت اظهار کرد: گرچه دولت اعلام کرده سوخت نیروگاهی را افزایش داده، اما این میزان کفایت نمیکند و دوباره مجبور میشوند از سوختهای جایگزین استفاده کنند؛ فشاری که مستقیم بر صنایع وارد میشود. در هیچ کشوری نمیبینیم که گاز صنایع که ایجاد ارزش افزوده میکنند، قطع شود تا مصرف خانگی جبران شود. این نتیجه استراتژی اشتباهی است که بدون فکر به تامین ۳۰ سال آینده به همه نقاط کشور گازرسانی کردیم.
فشار مضاعف بر صنایع در زمستان
سوادکوهی با هشدار نسبت به افت فشار پارس جنوبی ادامه داد: میدان پارس جنوبی بهطور معمول روزانه حدود ۷۰۰ میلیون مترمکعب تولید دارد و مجموع تولید گاز کشور به یک میلیارد مترمکعب میرسد که به اندازه مصرف است، اما اکنون چاههای میدان به نیمه عمر رسیده و افت فشار جدی آغاز شده است. طبق برآورد کارشناسان، طی دو تا چهار سال آینده فشار و تولید این میدان ممکن است به نصف کاهش پیدا کند؛ یعنی به حدود ۳۵۰ میلیون مترمکعب برسد.
وی افزود: در چنین شرایطی با وجود اینکه دومین دارنده ذخایر گازی جهان هستیم، احتمال زیادی وجود دارد که واردکننده گاز شویم، و این تاسفبار است، چون ریشه آن نبود نگاه آیندهنگر بوده است.
این کارشناس انرژی در پایان خاطرنشان کرد: قطع گاز صنایع طبیعی است، چون اگر گاز خانگی قطع شود پیامدهای اجتماعی و نارضایتی گسترده بهدنبال دارد و حاکمیت نمیخواهد تجربههای تلخ گذشته تکرار شود. بنابراین، فشار اصلی ناچار به بخش تولید و صنعت وارد میشود.